Κατά τη διάρκεια της φοιτητικής μου ζωής έμαθα ένα-δυο πράγματα σχετικά με την πολυπλοκότητα τα οποία δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να δω με αυτό το πρίσμα. Ένας φίλος, καλή του ώρα, ήταν καλός μαθητής. Οπότε διάβαζε και πολύ. Ήταν από αυτό το είδος, που με σκληρή δουλειά, αλλά όχι με ιδιαίτερα καλό μυαλό, κατάφερνε να πάρει καλούς βαθμούς με τον ιδρώτα του.
Αυτός λοιπόν, κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους της σχολής, είχε χαθεί από προσώπου γης! Όλη μέρα στο μάθημα και μετά σπίτι για διάβασμα. "Δεν προλαβαίνω", θυμάμαι, έλεγε συνέχεια. Αυτόν τον ίδιο ξέφρενο ρυθμό διατήτησε και μέχρι τις εξετάσεις του. Εκεί ήταν πραγματικά το αποκορύφωμα. Ούτε κοιμόταν, ούτε έβγαινε, απλά όλη μέρα ήταν πάνω από ένα βιβλίο και διάβαζε. Ήξερε τον στόχο του.
Επειδή ήταν ένα έτος νωρίτερα από εμένα, έφτασε η ώρα να πάω και εγώ στο τελευταίο έτος. Αντίθετα με αυτόν, ποτέ μου δεν πήρα εξαιρετικά καλούς βαθμούς συνολικά. Αξιοπρεπείς βαθμούς, αλλά όχι άριστους. Βοηθάει θα μου πείτε, το γεγονός πως δεν διάβασα ποτέ και θα έχετε δίκιο. Λοιπόν οφείλω να ομολογήσω, πως το τελευταίο έτος του πτυχίου, ήταν για μένα το πιο απολαυστικό. Ήμουν τόσο χαλαρός, τόσο άνετος που απορούσα γιατί το έκαναν θέμα. Τα αποτελέσματα έφτασαν και είχα λίγο μικρότερο βαθμό από τον φίλο που προανέφερα.
Στη συγκεκριμένη στιγμή, δεν μπόρεσα να το κατανοήσω πλήρως, αλλά μόλις πήρα στα χέρια μου τους βαθμούς, τα πράγματα έγιναν τελείως καθαρά στη σκέψη μου. Κατέληξα σε ένα αξίωμα το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί σε όλες τις πτυχές της ζωής.
Τα πράγματα είναι όσο εύκολα ή δύσκολα τα κάνουμε εμείς να είναι. Δεν υπάρχει δηλαδή κάτι το δεδομένο όσον αφορά τη δυσκολία. Όλα είναι απλά, αρκεί να το δούμε έτσι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου