Είναι πολλές φορες που αμφισβητούμε την πίστη μας. Φυσικά όχι σε θρησκείες και είδωλα, αλλά στον εαυτό μας και στο τι μπορούμε να καταφέρουμε. Μπορεί να το κάνουμε γιατί έχουμε δοκιμάσει μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε και έχουμε αποτύχει, είτε γιατί μας έχουν κάνει να χάσουμε την πίστη μας, είτε για κάποιον παράξενο λόγο, εμείς οι ίδιοι αμφισβητούμε τον εαυτό μας.
Το τελευταίο μπορεί επίσης να συμβαίνει για κάποιους ιδιαίτερους λόγους. Συνήθως όταν έχουμε θέσει πολύ ψηλά τον πήχη ή όταν πραγματικά δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Το ερώτημα είναι πόσοι από εσάς έχετε την κριτική ικανότητα και το σθένος, ώστε να διαχωρίσετε τα μήλα από τα αχλάδια?
Είναι άποψη μου, πως όλοι μας έχουμε σκοτεινά δωμάτια μες στο μυαλό μας. Μέρη τα οποία αφήνουμε κλειστά και μουχλιασμένα, επειδή είμαστε φοβισμένοι. Φοβισμένοι μήπως αντικρίζοντάς τα, βρεθούμε αντιμέτωποι με φαντάσματα του παρελθόντως και χίμαιρες της θλίψης μας. Από το μυαλό πηγάζουν όλα και εκεί τελειώνουν.
Πολλές φορές πιάνω το μυαλό μου να τρέχει, χωρίς να το ορίζω εγώ απόλυτα, σε τρελές ταχύτητες. Εμπλέκεται σε δαιδαλώδεις σκέψεις και υπολογισμούς, για πράγματα που δεν έχουν και ούτε πρόκειται να συμβούν. Ίσως πάλι να βρίσκονται εκεί πολυ περισσότερο καιρό από ότι νόμιζα. Ίσως πάλι να έπρεπε να γεννηθούν και να πεθάνουν εκεί. Ποτέ δεν μπορώ να ξέρω σίγουρα.
Είμαι ευτυχισμένος όμως που είμαι για τους άλλους ένας σκεπτόμενος, τρελός, αλλά και λογικός. Δεν θα μπορούσα ποτέ να αποδεχτώ τα πράγματα ως έχουν, απλά και μόνο επειδή το θέλουν οι άλλοι. Πάντα έκανα και πάντα θα κάνω αυτό που έχει ορίσει η σκέψη μου και εγώ μαζί της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου