Παράξενο πως λειτουργεί ο τροχός της τύχης στις ζωές μας πολλές φορές. Συνήθως από αλλού ξεκινάμε, άλλα πράγματα πιστεύουμε και διαβλέπουμε πως θα συμβούν, και άλλα μας επιφυλλάσσονται τελικά.
Τραγική ειρωνία, είναι όλη μας η ζωη θα μου πείτε. Η αλήθεια δεν απέχει πολύ από αυτό. Η ζωή η ίδια είναι μια ειρωνία. Άλλες φορές ευχόμαστε να μην την είχαμε ποτέ, άλλες πάλι δεν μπορούμε να ευχαριστήσουμε αρκετά αυτούς που μας δημιούργησαν.
Όταν νιώθουμε απομονωμένοι, όταν νιώθουμε πως όλα μας πνίγουν, γυρνάμε πίσω στα βασικά. Ποιά ειναι αυτά? Η απλή μέθοδος. Κάνουμε έναν απολογισμό και υπολογισμό της παρούσας κατάστασης και υπολογίζουμε που συνετελέσθη το ατόπημα. Τι ακριβώς δηλαδή δεν δούλεψε όπως θα έπρεπε.
Κατανοούμε πως ότι έγινε έγινε και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε και απλά προχωράμε μπροστά. Με το να κλαίμε και να οικτήρουμε τη μοίρα μας, δεν πηγαίνουμε μπροστά και σίγουρα δεν βελτιωνόμαστε ως άνθρωποι. Αν αφήσουμε τις φοβίες και τα λάθη του παρελθόντως να μας κυριέψουν είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Προσοχή όμως. Δεν λέω να ξεχάσουμε τι συνέβει. Αυτό που μας βασάνισε μας έδωσε γνώση, η οποία είναι δύναμη. Ας τη χρησιμοποιήσουμε για να κάνουμε τον κόσμο πιο όμορφο. Ας κάνουμε όμως αρχικά τη ζωή μας να αξίζει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου