Πολλές φορές μου έχει συμβεί, να μην μπορώ να βρω επαρκή λόγια για να περιγράψω μια κατάσταση ή κάτι πολύ άσχημο που μου έχει συμβεί. Είναι εκείνες οι φορές, που νιώθω πως χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου, τότε που νιώθω αδύναμος σαν μωρό παιδί. Συνήθως μου συμβαίνει με ανθρώπους. Τα λόγια κάποιου, αγαπημένου, που ή δεν είναι αυτό που περιμένεις ή δεν περιγράφουν αυτό που πρέπει, αυτό που σου αξίζει, αυτό που χρειάζεται, αυτό που θέλεις να γίνει.
Είναι εκείνες οι στιγμές που δεν θα ήθελα να υπάρχουν. Μακάρι να άνοιγε η γη να με καταπιεί. Είμαι πολύ φορτισμένος συναισθηματικά αυτή τη στιγμή και δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω επακριβώς τα συναισθήματα μου.
Σήμερα μου χάρισαν τον κόσμο και σήμερα μου τον πήραν πίσω. Δεν είναι κάτι που έχει λήξει, αυτό δεν το πιστεύω. Γιατί τέτοιου είδους θέματα και σχέσεις, δεν τελειώνουν έτσι. Απλά πονάει πολύ μετά από μια πολύ μεγάλη, επίπονη και κουραστική πορεία, να φτάσεις σε ένα σημείο και όταν με το καλο είσαι εκει, να κάνει κάποιος το όνειρό σου πραγματικότητα ή τουλάχιστον να σου δίνει τα εχέγγεια για να το πραγματοποιήσεις. Τότε, για κάποιον άλλο λόγο, να μην είσαι σε θέση να πραγματοποιήσεις αυτό που ονειρεύεσαι.
Και ξέρετε ποιό είναι το πιο παράξενο? Δεν πονάει τόσο αυτό, αλλά κάτι άλλο, που το ξέρει πολύ καλά κάποια εκεί έξω. ΠΟΝΑΕΙ πραγματικά αφόρητα. Όμως επιμένω και θα επιμένω. Γιατι, διάλεξα τον δρόμο μου. Και παραμένω εκει, μέχρι ή να γκρεμιστεί ο δρόμος ή να πάψω να υπάρχω εγώ. Γιαυτό σε ευχαριστώ, γιατί νιώθω ζωντανός και έχω να δώσω πολλά ακόμα. Σ'αγαπάω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου