Οδοιπόρος μακρινός, κομμάτι παραδείσου

Μονάχος και με δίχως αιδώ

τον εαυτό μου εντοίχισα

σε ένα υπόγειο γεμάτο αναμνήσεις

της λησμονιάς, κατάλοιπα

Της ηθικής το τρένο με πήρε απ' το χέρι

για να μου δείξει καινούρια μέρη, αλλιώτικα

τις θύμισες της πρόωρης ωριμότητάς μου, έδειξε

να μην ξεχάσεις τίποτα, από αυτά που είσαι

Γιαυτό στέκω περίφανος και ευθυτενής κοιτάζω

με μάτια γεμάτα άδειο σκοτάδι

που μπορούν να κοιτάξουν τον ήλιο ελεύθερα

χωρίς το φόβο της φωτιάς

Δεν με εμπόδισε κανείς και δεν με περιόρισε

μα το φόβο της λησμονιάς πάντα μέσα μου έχω

μη γίνω όνειρο, με πάρει το σκοτάδι

και δεν προλάβω τι έχω, να ξοδέψω...