Η ιστορία μας γράφεται καθημερινά. Ακόμα και από μια πολύ μικρή απόφαση που ίσως να μην φαίνεται να βγάζει πουθενά, μέχρι μια που φαντάζει να αλλάζει τη ζωή μας για πάντα. Δημιουργούνται άπειρα παράλληλα σύμπαντα στα οποία εμεις ως άνθρωποι θα μπορούσαμε να έχουμε πολύ διαφορετικές ζωές. Ίσως να ήταν τα πράγματα όπως τα ονειρευόμασταν αρχικά. Ίσως πάλι να ήταν χειρότερα. Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Μου λείπουν πολύ τα φώτα. Τα μακρινά φώτα της βιομηχανικής περιοχής, όπως τα βλέπει κάποιος από κάποιο ψηλό μέρος της πόλης. Όπως τα έμαθα εγώ. Όπως μου αρέσουν και όπως έμαθα να τα αγαπώ. Τα χριστούγεννα. Τότε που το σκοτάδι γίνεται φώς από τα ψεύτικα λαμπιόνια και τους χαρωπούς ανθρώπους. Τους απερίγραπτα πλανεμένους.
Μου λείπουν τα φώτα τη νύχτα. Αυτά της βιομηχανικής περιοχής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου