Οι μέρες του χρόνου που είναι φορτωμένες με τα μεγαλύτερα ψέμματα είναι κι όλας εδώ. Τι κι αν υπάρχει γύρω ένα υποτιθέμενο χαρούμενο συναίσθημα, ουσιαστικά είναι κι αυτό ένα ακόμα ψέμα όπως όλα τα άλλα δήθεν μεγάλα και σπουδαία.
Δεν υπάρχει καμία διαφορά και όλα μα όλα είναι το ίδιο ακριβώς. Ανούσια. Βαρετά. Κουραστικά. Δεν νιώθω τίποτα, δεν πιστεύω σε τίποτα.
Πονάω μα είμαι εδώ. Συνεχίζω τον δρόμο που εγώ διάλεξα και χαράσσω καθημερινά. Η μοναδική ελπίδα μου έιναι η μοναξιά. Αυτή μόνο με καταλαβαίνει. Αυτή μόνο νιώθει την καρδιά μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου