Συζητούσα πρόσφατα για το τι πραγματικά έχει σημασία. Ουσιαστικά, σημασία κατέληξα, πως μπορώ να δώσω σε αυτά που με γεμίζουν πιότερο. Όχι αυτά που θα ήθελαν οι άλλοι για μένα, αλλά αυτά που πραγματικά ποθώ.
Το πρόβλημα πολλές φορές για κάποιους είναι ότι θάβουν τα δικά τους θέλω και τις πράξεις που τους γεμίζουν κάτω από ένα πολύ μεγάλο σορό από θέλω των άλλων. Έτσι ουσιαστικά είναι αδύνατο να βρούν χαρά σε κάτι και να κάνουν κάτι που τους γεμίζει. Απλούστατα γιατι έχουν την εσφαλμένη εντύπωση πως τα θέλω των άλλων είναι και δικά τους. Πλανώνται όμως οικτράν πλάνην. Δεν πρόκειται ποτέ να ησυχάσουν.
Γιατί μιλάω τόσο έντονα γιαυτό; Κάποτε είχε συμβεί και σε εμένα. Μου πήρε καιρό και χρειάστηκα βοήθεια, όσο κι αν φαίνεται αδύνατο να ζητάω εγώ βοήθεια. Ουσιαστικά μου δώθηκε, όπως αβίαστα και εγώ τη δέχτηκα και την έκανα σημαία μου. Γιατί αυτό ήμουν πραγματικά.
Και τώρα που είμαι επιτέλους εγώ, έχει σπαταληθεί η βοήθεια και έχω μείνει μονάχος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου