Το αμφιμονοσήμαντο, πολύπλευρο εγώ μου

Αυτός που έχει περπατήσει στο φώς, δεν αντέχει να γυρίσει στο σκοτάδι
αυτός που λούστηκε στο άλικο φώς του πραγματικού, δεν ζει χωρίς αυτό

Τίποτα λιγότερο από το απόλυτο
τίποτα περισσότερο από αυτό που μου αξίζει

Απλά το άπειρο δεν ξεχνιέται και η καρδιά δεν ηρεμεί
η καρδιά δεν ησυχάζει στο απόγευμα της λήθης
μονάχα εφραίνεται απ' τα ψήγματα της χαμένης αθωότητας
τα μοναδικά εφήμερα παραμύθια του ξεχασμένου μοναχικού ποιητή

Ανήμερο φαντάζει το όνειρο της μέρας, μπροστά στο ακατάλυπτο
και ευρή φάσμα της ηθικής και της κακίας

Ποιός είμαι εγώ που αντιστέκομαι στη μοίρα των θνητών;
Αυτός που δεν λογάριασε το παρόν και ζεί στο μέλλον, αυτός που θυμάται
και δεν ξεχνάει ποτέ τίποτα, αυτός που τα λόγια του τα κάνει πρώτα πράξη
αυτός που ζεί για το ευρύτερο συμφέρον μονάχα όπως το οραματίστηκε

Δεν υπάρχει ηρεμία ποτέ σε μένα όπως και στη θάλασσα που κινείται αέναα
μέσα στο μαύρο βυθό της ατελείωτης αναζήτησης

Γι' αυτό το άπειρο ατενίζω με μάτια όλο απόγνωση κι ελπίδα συνάμα
γιατί δεν είναι αριθμός, αλλά ιδέα, από αυτές που μαραίνουν τους μικρούς
και τους μεγάλους, αυτούς που το αναζητούν από πάντα, δίνει ζωή
μοναδική αγάπη και γιατρειά μαζί