Ουρλιάζει μέσα μου μια φωνή από καιρό.
Μια φωνή μου λέει, μη φοβάσαι και μην κλαίς.
Δεν είναι το όνειρο μακρυά, μην το αφήσεις.
Μη ζήσεις άλλο αναζητώντας αυτό που ξέρεις που βρίσκεται.
Μην αντέξεις άδικα το βάρος του κόσμου πάνω στις πλάτες σου.
Μονάχα, αγκάλιασέ το, να σου γεμίσει την θλιβερή και συνάμα θλιμένη ύπαρξή σου,
με μία λέξη, ένα χάδι, ένα φιλί, μια αγκαλιά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου