Μη μπορώντας να ζήσω το προσωρινό και εφήμερο ψέμα της άρνησης κοιτάζω στον καθρεύτη τα όνειρα μου,
αυτά τα γκρίζα και μαύρα σύγνεφα, τα παραπονεμένα, του αύριο μοναχικά αδέρφια, του λητρωμού κατάρτια
Στο καράβι της απέραντης άχλης, βρέθηκα ναυαγός, ζητώντας ένα κομμάτι συμπόνια, ένα ακόμα σ'αγαπώ
στο απέραντο άψυχο γαλάζιο της θάλασσας, που πάντα είναι εκεί, πάντα ζεί, πάντα υπομένει, για πάντα μόνη
Πάντα στο σκοτάδι εκει, αναπολώντας την τελευταία ηλιαχτίδα του θέρους, έζησα πλάι στο αλμυρό νερό
αυτό σαν θα με πάρει, δεν θα υπάρχει αυριανό αστέρι, μήτε απόκτημα του νου μα μόνο ένα πικρό "γιατί"
Υπόμεινα το άγριο βλέμμα του βουνού, αυτό που τόσο με συγκλόνιζε και με κινούσε πάντα, προς τα εμπρός
εκέι να συναντήσω το σήμερα, το άυριο και το χθές, κάτω από το νυχτερινό χαμένο μονοπάτι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου