Αντίκρυ στο παράθυρο μου το φεγγάρι καθρευτίζεται ολόχλωμο
δεν είναι παιχνίδισμα του μυαλού, μήτε οφθαλμαπάτη
δεν είναι άλλος εδώ, μονάχα εγώ, στο πέρας της ομίχλης να κοιτώ
να περιμένω το ένα βλέμα του απείρου
Άπλετο θα ρίξω αίμα, αλάτι απάνω στην πληγή
μα αυτή δεν σταματά να αιμορραγεί
δεν φτάνουν μοναχά τα λόγια, στερνή μου αγάπη
το σκοτάδι μου να σβήσει, σαν θα'ρθει η Ανατολη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου