Ενίωτε νιώθω σαν τον ήρωα των παραμυθιών. Πάντα προσκολλημένος στον στόχο του, με υπέρτατο σκοπό για τον οποίο αξίζει να ζεί, με μέγιστα ιδανικά και απεριόριστη ευθύνη και μεγάλες προοπτικές. Άλλωτε το μυαλό ξεφεύγει στα σκοτεινά του δωμάτια και εγκλωβίζεται στο σκοτάδι. Θα έλεγε κανείς πως περιμένω κάτι. Πως περιμένω την πριγκίπισσα, κλασσική ηρωίδα στα παραμύθια. Είναι η έμπνευση και παράλληλα ο στόχος.
Για μένα, ο προορισμός δεν είναι αυτός που έχει τόση σημασία αλλά το το ταξίδι το ίδιο. Σε αυτή την περίπτωση όμως, ο προορισμός είναι αυτός που τα κάνει όλα αλλιώτικα. Ότι κι αν περάσω στο δρόμο αυτό... Θα τον διαβώ μέχρι το τέλος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου