Με το ζόρι αναπνέω, με το ζόρι κρατιέμαι ζωντανός.
Από σπάσιμο ίσως, ίσως πάλι γιατι δεν ξέρω.
Ο πόνος γεμίζει κάθε κομμάτι μου, κάθε μικρό μου κύτταρο.
Ξέρω πως είναι ψέμμα, πως δεν είναι η αλήθεια, πιστεύω.
Πιστέυω σε αυτό τον άνθρωπο, του έχω εμπιστοσύνη.
Τελειώνουν οι ώρες μου κι ο χρόνος μοιάζει λίγος.
Ζήτησα να αλλάξω τον κόσμο, ένα βήμα τη φορά.
Αντέχω ακόμα και προσπαθώ, παρά τα στραπάτσα.
Για σένα που αγαπώ πιότερο απ' τη ζωή μου, χαρίζω τα πάντα,
Αγάπη θέλω και μια αγκαλιά να ξαποστάσω.
Μη μου το στερήσεις γιατί το έχω ανάγκη, πραγματικά.
Αυτός είναι ο δρόμος και τα όνειρα μου.
Μέχρι να γκρεμιστεί ο δρόμος ή να πέσω νεκρός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου