Αργά το βράδυ, νωρίς τα χαράματα, η πραγματικότητα είναι παρά ένα παιχνίδισμα του αμφιβλιστροειδή μας πάνω σε χιλιοειπωμένες ψεύτικες αλήθειες.
Αν μπορούσα να δώσω χρώμα στο όνειρο, θα είχε το χρώμα των ματιών σου.
Τίποτα τόσο ρεαλιστικό.
Τίποτα τόσο γνώριμο και αγαπημένο.
Τίποτα που να μπορεί να φτάσει έστω και κοντά στο δικό σου μονοπάτι.
Άλλωστε δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από αυτό που μας κάνουν οι πράξεις μας.
Αναρωτιέμαι πλέον αν έχει νόημα να συνεχίζω αυτή την αναζήτηση που ξεκίνησα από τα χείλη σου. Το ονειρικό κομμάτι σου, το απρόσμενο και μεγαλεπίβολα επίπλαστο.
Η μοναδική αγάπη μου, τελικα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου