Μικρός, πίστευα στα αστέρια και τα κοιτούσα κάθε βράδυ που έβγαιναν και έλαμπαν στον ουρανό σαν μικρά μικρά στολίδια στο απέραντο μαύρο του απείρου που τα περιβάλλει.
Σαν άπειρα μαγεμένα στολίδια του μυαλού και της γνώσης έστεκαν, ήθελα να τα γνωρίσω. Έτσι θα άλλαζα τη μαγεμένη μου στιγμή, να τη γεμίσω χρώμα.
Σαν μεγάλωσα, τα αστέρια έγιναν πιο απόμακρα, στημμένα εκεί να με θωρούν, στο άπειρό τους σφαλισμένα. Κατάλαβα πως για να κατέβουν ήθελε πολύ περισσότερα από ένα μικρό παιδί που τα θαυμάζει.
Γνώρισα ένα αστέρι από κοντά, πριν λίγο. Έχει αυτό το φώς που σε τραβάει, που σε κάνει να μην μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του, να μην αντισταθείς, να παραδωθείς στο πέρασμά του. Να ζήσεις όλη σου τη ζωή σαν μια στιγμή.
Αστέρι μου μοναδικό, αρχοντικά πλασμένο, χάρισέ μου για πάντα το φως σου, αυτό που ζητώ από παιδί κι εγώ θα σε φυλάω πάντα, άγρυπνος φρουρός, στο στερέωμα κάθε βράδυ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου