Στάλα βροχής

Ο απόλυτος εσώτερος εαυτός μου έχει την τιμητική του εσχάτως.
Όχι πως δεν την είχε νωρίτερα, απλά βγαίνει πολύ βίαια πλέον.

Ελπίδα και όνειρο για μια μικρή Ιθάκη,
ίσως και η απόλυτη άξια φροντίδα του μυαλού,
που σπάει τις συμπληγάδες του χτεσινού άμορφου ουρανού,
αφήνοντας το κρυμμένο θλιβερό μα ελπιδοφόρο μήνυμα.

Μικρές μικρές σταγόνες της βροχής,
μαζεύονται όλες μαζί σε ένα κομμάτι κεραμίδι
χτυπούν βίαια πάνω του μα δεν αλλάζουν σύσταση
ούτε χάνουν αυτό που ήταν.

Μαζεύονται όλες μαζί στην άκρη του παραθύρου και γίνονται ένα παραμύθι.
Ένα ονειρικό αλλα συνάμα τελευταίο ταξίδι τις περιμένει, σαν πέσουν στο χώμα.

Τα υλικά δεσμά είναι φτιαγμένα για να σπάνε. Εν αντιθέση με της ψυχής.