Φεύγω με ένα σπασμένο κομμάτι από τα όνειρά μου
τα τελευταία που με κρατούν σε αυτή τη ζωή.
Έχοντας απαρνηθεί την ανθρώπινη φύση
μέτρησα λάθος τις δυνάμεις της αδράνειας στους άλλους,
αυτή που τους κρατάει πίσω σφιχτά δεμένους.
Τι νόημα έχει άραγε το να είσαι εδώ αφού απαρνείσαι τα όνειρα σου,
τον ίδιο τον σκοπό της ύπαρξης ουσιαστικά.
Στην ψύχωση δεν κρατάει κανείς πίσω του σκοινί,
δεν το σηκώνει ούτε και μπορεί...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου