Ίσως και γιατί

Παράξενο πράγμα η ζωή.
Μας δίνει την ελπίδα, να την κρατάμε σφιχτά πάνω μας.
Δε θα είχε νόημα αλλιώς.
Οι χαραγματιές πάνω μας άλλοτε είναι μικρές, άλλοτε μεγάλες.
Για το καλό μας ίσως.
Ισως να μας βγει σε καλό αυτή η ζωή. Το μικρό αυτό κομμάτι σάρκινο.
Τι πάει να πει ελπίδα άραγε;
Ανήκει κάπου πιστεύω εγώ. Στους γενναίους. Θέλει πολύ πίστη.
Για να ενώσεις τα κομμάτια του δρόμου σου.
Για να ακολουθήσεις σωστά τις πινακίδες.
Μονοπάτι και δρόμος είναι όλα.
Αρκεί να έχεις κουράγιο.
Να μη φοβηθείς όταν είσαι σίγουρος για τον δικό σου.
Θα έρθει η κατάλληλη ώρα.
Θα το νιώσεις να σπαρταράει στα σπλάχνα σου.
Θα ρθεί.

Δανείζομαι κάποια λόγια. Για πρώτη φορά ίσως ποτέ μου. Ευχαριστώ...

Περπατάμε σε ένα δρόμο, της ζωής,
με πολλούς παραδρόμους και διακλαδώσεις.
Χρειάζεται να έχεις το νου και την ψυχή,
τη γνώση και το σθένος, ώστε να κρίνεις
και να ρισκάρεις να διαλέγεις αυτούς που σου ταιριάζουν.
Και να αντέχεις όταν είναι κακοτράχαλοι...
Και να αγωνίζεσαι με αισιόδοξο αγώνα,
όταν δεν πρόλαβες να διαλέξεις...
Και να ζήσεις πολλά χρόνια για να το απολαύσεις...

Με αγάπη άγρια, βαθιά κι αληθινή

ΥΓ. Προσοχή στις ταμπέλες!

Ο Γιώργος σου